دورهٔ روانکاوی مدرن؛ کار با آنچه هنوز کلامی نشده

وقتی تفسیر کارساز نیست

هایمن اسپاتنیتز (Hyman Spotnitz)، بنیان‌گذار روانکاوی مدرن آمریکا، بر نقش نیروهای ابتدایی، به‌ویژه پرخاشگری خام و سازمان‌نیافته، در رشد و شکل‌گیری خود تأکید کرد. از نگاه او بسیاری از بیماران امروز نه در سطح ادیپی، بلکه در سطوح بسیار اولیه‌تر گرفتار می‌مانند؛ جایی که مرزهای خود هنوز تثبیت نشده و رابطه هم‌زمان منبع پناه و تهدید است.

روانکاوی مدرن بر بنیان نظری فروید شکل گرفته و بر انتقال و مقاومت به‌عنوان نقطهٔ آغاز درمان تأکید دارد؛ اما با توسعهٔ نظریه‌ها و تکنیک‌ها، دامنهٔ روانکاوی را به درمان اختلالاتی گسترش داد که پیش‌تر درمان‌ناپذیر تلقی می‌شدند: افسردگی، اختلالات مرزی، روان‌پریشی و اختلالات شخصیت. تکنیک‌هایی مانند tactful presence، mosaicking و استفادهٔ نظام‌مند از انتقال متقابل به درمانگر کمک می‌کند از دل این مرحله‌های خام، ظرفیت ارتباط، یکپارچگی و تفکر را بازسازی کند.

در این دوره به‌جای کلیات تکرارشونده، مستقیم به سراغ «چگونه دیدن»، «چگونه شنیدن» و «چگونه کار کردن» با این مراجعان می‌رویم.